ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: KΙLL, KILL, KILL

Πόσες φορές;  Αμέτρητες. Στο ίδιο έργο θεατές. Ποιο το έργο; Αγοράζω κουμπούρια, μπουκάρω στο σχολείο της γειτονιάς μου και καθαρίζω όποιον βρω μπροστά μου

Από που αγοράζω ό, τι όπλο γουστάρω; Από το «περίπτερο» της γειτονιάς μου. Όπως εμείς εδώ για εφημερίδες, τσιγάρα, αναπτήρες και μαστίχες

Ποιοι οι θεατές; Η πλειοψηφία. Γιατί αυτό; Επειδή η οπλοκατοχή συνταγματικό δικαίωμα του καθενός. Γιατί έγινε αυτό;

Στην περίπτωση που κάποιος δυνάστης τολμήσει να καταργήσει ελευθερία και ατομικά δικαιώματα

Υπάρχει τέτοια πιθανότητα στις ΗΠΑ ; Καμία. Τότε; Είναι έθιμο, είναι το Σύνταγμα. Είναι οι πολεμικές βιομηχανίες. Είναι η κουλτούρα της βίας

Να φανταστείτε ένα πράγμα. Ακόμα και στις κωμωδίες.

Ακόμα και στις ρομαντικές, αισθηματικές κομεντί, πάντα σε κάποια σκηνή ο πρωταγωνιστής θα λύσει τις διαφορές του με γροθιές, κλωτσιές και ξύλο

Μερικά από τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά της Αμερικής είναι θεμελιωμένα στη βία. Αυτός ο ιμάντας που μεταφέρει την βία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της αμερικανικής κοινωνίας

Ρατσιστική βία. Κοινωνική βία. Σχολική βία. Το εφιαλτικό περιστατικό σε κάποιο χωριό του Τέξας όπου καταπιεσμένος 18χρονος σκότωσε εν ψυχρώ τόσα μικρά παιδιά και δύο δασκάλες, έχει επαναληφθεί στο παρελθόν πολλές φορές. Και θα επαναλαμβάνεται

Και δεν είναι μόνο η εύκολη οπλοχρησία. Είναι πολλά μαζί. Ο ασυγκράτητος και αχαλίνωτος ανταγωνισμός.

Είναι το χρήμα, ο απόλυτος θεός το δολάριο. Είναι η κυριαρχία της εμπορευματοποίησης των πάντων.

Είναι η συστηματική βία ως θέαμα, ως παιχνίδι, ως όρος ύπαρξης. Είναι οι επίσης απόλυτες αξίες επιβίωσης, κυριαρχίας και εκδίκησης

Είναι όλα αυτά που στην καθημερινότητα εμείς το ονομάζουμε και το ξορκίζουμε με τη λέξη «τρέλα».

Και να είστε βέβαιοι με την πάροδο του χρόνου και με την κυριαρχία όλων αυτών των αξιών, το Τέξας δεν είναι τόσο μακρινό!