Όταν ο Ξενοφών Ζολώτας μίλησε στη Σύνοδο του ΔΝΤ αγγλικά με ελληνικές λέξεις και προκλήθηκε παγκόσμιος σάλος

Οι σύνοδοι του Διεθνούς Ταμείου, γίνονταν καθε χρόνο με διαφορετικό πρόεδρο , ο οποίος μιλούσε βεβαίως στην γλώσσα της χώρας του , με ταυτόχρονη μετάφραση….
Στην σύνοδο του προηγούμενου χρόνου απο αυτόν που θα ήταν πρόεδρος ο Ζολώτας , σε ένα διάλλειμα , του είπε κάποιος συνάδελφός του αστειευόμενος , οτι «σκέφτεται με φόβο τον επόμενο χρόνο που θα ήταν η Ελληνική προεδρία, επειδή θα ήταν ο λόγος στα Ελληνικά, οπότε δεν θα καταλάβαινε τίποτα…» χρησιμοποίησε μάλιστα την γνωστή έκφραση : » It will be all Greek to me » ….
Ο Ζολώτας δεν του απάντησε τότε , αλλά ετοίμασε αυτόν τον λόγο , ο οποίος , οχι μονον εχει τις δυσκολότερες λέξεις της Ελληνικής γλώσσας , που χρησιμοποιούνται στα Αγγλικά μόνον από την ανώτερη – πιό μορφωμένη – τάξη , αλλά γενικά εχει και ενα βαθύ νόημα από οικονομικής απόψεως….
Λέγεται οτι όταν τον ρώτησε ο συνάδελφός του «πού ήταν οι διερμηνείς» , ο Ζολώτας του απάντησε οτι δεν θα χρειαζόντουσαν, «επειδή θα μιλούσε στα Ελληνικά» !
Εννοείται οτι αυτός ο λόγος εγινε πρωτοσέλιδο τότε σε όλες τις εφημερίδες του κόσμου ! Εγινε ο Χαμός !
Κάτι αντίστοιχο με τους σημερινούς λόγους του κ.Τσίπρα…..
Στο έγγραφο του λόγου που τους διένειμε , επάνω-επάνω , τους έγραφε :
Η γλώσσα είναι η αγγλική, αλλά με την αφαίρεση λίγων συνδέσμων, άρθρων και προθέσεων, όλες οι χρησιμοποιούμενες λέξεις είναι Ελληνικής προέλευσης.
Xenofon_Zolotas
Ο λόγος της 2ας Οκτωβρίου 1959
Kyrie,
It is Zeu’s anathema on our epoch for the dynamism of our economies and the heresy of our economic methods and policies that we should agonise between the Scylla of numismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.
It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather…. cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora, energize it through their tactics and practices.
Our policies have to be based more on economic and less on political criteria.Our gnomon has to be a metron between political, strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been antieconomic.
In an epoch characterised by monopolies, oligopolies, menopsonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological. But this should not be metamorphosed into plethorophobia which is endemic among academic economists.
Numismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and numismatic archons is basic. Parallel to this, we have to synchronize and harmonize more and more our economic and numismatic policies panethnically.
These scopes are more practical now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didymous organisations in this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economics. 
The genesis of the programmed organisations will dynamize these policies. I sympathise, therefore, with the apostles and the hierarchy of our organisations in their zeal to programme orthodox economic and numismatic policies, although I have some logomachy with them.
I apologize for having tyrannized you with my Hellenic phraseology.
In my epilogue, I emphasize my eulogy to the philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie, and the stenographers.